گربه نشسته روی پام. یه جوری به ضرب و زور ناخن‌هاي كوتاش كه ديگه نه ضربي داره، نه زوري، خودش‌و نگه داشته كه نسره پايين. زل زده تو چشمام با اون دو تا تيله سياهش. تو نگاش شوقه، شعفه، تعجبه... مي‌گه من كلي منتظرت موندم، مي‌گه چت شده؟ چرا تحويلم نمي‌گيري؟ داره پشت دستم‌و ليس مي‌زنه، زبونش زبره، محبتش اما صافه، زلال...

لينك فتوبلاگ سام رو توي ليست پيوندهاي وبلاگم گذاشتم، اما دوست داشتم اين‌جا هم اشاره‌اي بهش داشته باشم. پيشنهاد مي‌كنم اگر از ديدن عكس لذت مي‌بريد و به حس زيبايي‌شناسي‌تون اهميت مي‌دين، حتما به عكس‌هايي كه سام با وسواس انتخاب كرده سر بزنين. عكس‌ها، بدون هيچ كلامي، دنياي كلمه‌اند. حيفه از دست بدين‌شون...

از سال ۷۳ كه رسما وارد فعاليت تئاتري شدم تا امروز كه تقريبا دو سال از آخرين تمرين تئاتري‌ام (و نه اجراي اون!) مي‌گذره، هميشه دغدغه تئاتر با من بوده و هست. هرگز نه دنبال تيتر بود‌ه‌ام، نه عنوان و صد البته هيچ‌وقت هم چشمداشتي نداشتم به قراردادهاي بي‌رمق شفاهي و بدون ضمانت اجرايي كارگردان‌هايي كه سرنوشت خودشون هم بسته بوده به قضا و قدر و خوشايند و بدآيند مدير مربوطه كه آيا از رنگ شال و كلاه كارگردان مفلوك، خوشش مي‌آمده يا نه....

امروز تو وبگردی‌هام به وبلاگ مريم رسيدم . دلم خواست لذتي رو كه از خوندن نوشته‌‌هاي كوتاهش بردم،با شما قسمت كنم كه در روزگار اين همه نامهرباني، مريم از آدم‌هاي خوب شهر مي‌نويسد. خدا را چه ديديد، شايد هر كدام از ما هم در به تصوير كشيدن زبيايي‌هاي هنوز پابرجاي روزمرگي‌ها، با او شريك شديم.

راستش داشتم دنبال آمار ساليانه فارغ‌التحصيلات تئاتر در ايران مي‌گشتم، اتفاقي به اين دو مطلب برخوردم. فعلا اين دو فقره را مطالعه بفرماييد، اميدوارم به زودي چيزكي در موردشان بنويسم.

سايت ايران تئاتر: نقش‌ دانشگاه‌هاي هنر به‌خصوص تئاتر در انديشه‌سازي

سايت تئاتر ما: فرياد دانشجويان و استادان تئاتر رابشنويم!

امشب يك ربع - بيست دقيقه‌اي از نشست مطبوعاتي سريال اسف‌انگيز نرگس رو ديدم و راستش ادامه‌شو تاب نياوردم. واقعا مايه‌ شرمندگي اهالي تلويزيون كه حكايت‌شان حكايت خود گويي و خود خندي شده‌است...

جهت قبله در فضا...

گمان نمی‌كنم احتياج به توضيح داشته باشد.

۱- چند روز پيش‌تر، شايعات شروع شده بود. اين كه فلان مجري تلويزيون، بعد از يك كلاهبرداري بزرگ، از كشور خارج و در قبرس پناهنده شده است.

و خيلي زود هم خبر رسمي اين شايعه در روزنامه‌ها به چاپ رسيد...

فقط چند روز بعد از اولين پست در مورد سفر به مالزي، دوستان زیادی كه در حال تحصيل در مالزي هستند يا حتي قبلا چنين تجربه‌اي داشتن، لطف کردن و برام پیغام گذاشتن یا ای‌‌ميل فرستادن كه اگر احتياج به راهنمايي و كمك‌شون دارم باهاشون تماس بگيرم... بعضي‌ها هم پيشاپيش بهم خوشامد گفتن...

ديروز با نغمه رفتيم شهر كتاب نياوران كه مختصر خريدي بكنم براي سفر... چند هزار سال بود كه پا توي هيچ كتاب‌فروشي‌اي نذاشته بودم؟! لعنتي... بدجوري دلم هواي روزگار گذشته‌رو كرد...

چه‌قدر خوب است

كه صبح بيدار شوي

به تنهايي...

همین امروز یه پست جدید داشتم، اما دوباره و به سرعت سر و كله‌ام اين‌جا پيدا شد. دليلش يه اتفاق بامزه‌اس كه باعث شد بيام و يه توضيح كوچولو بدم. راستش بلافاصله بعد از پست قبلي، آمار بازديدكننده‌ها تغيير زيادي كرد، تنها دليلي كه حدس زدم مي‌تونه داشته باشه، كلمه مالزی است و بس كه احتمالاً عده‌اي مشغول جستجوي اين واژه بوده‌ان كه به وبلاگ من هم سرزدن...

بايد باور كنم كه راستي راستي رفتني شدم... پذيرشم چهارشنبه گذشته اومد و بليط‌ رو هم براي چهارم مهر رزرو كردم. خلاصه ماجرا، اگر بار گران بوديم و رفتيم...