حالا اون طرف ماجرا هم خالی از لطف نیست. همین دیروز دوستی تعریف می کرد در حالی که داشته غذاشو می خورده، دو تا خانواده ایرانی وارد رستوران می شن. یکی از آقایان می ره جلو تا سفارش بده. ماجرا شکسته بسته تا یه جاهایی پیش می ره تا می رسه به قسمت مخلفات ساندویچی که داشتن سفارش می دادن. آقا به دخترک فروشنده می گه: شور خیار، شور خیار!! همراهانش تعجب می کنن و می گن فکر نمی کنن که خیارشور به انگلیسی بشه شور خیار... دخترک که از اشاره دست آقا منظورش رو گرفته بوده، خیار شور رو به ساندویچ ها اضافه می کنه و آقا هم با ظفرمندی می گه: چرا، چرا همین می شه. بعد نوبت می رسه به قسمت های بعدی... طرف به دخترک می گه: مایونز.... عرض کنم که.... گوجه!!!!!!!!!!!! و من داشتم فکر می کردم چه بر دخترک گذشته تا همه ساندویچ های این خانواده آماده شده.
یکی از اقوام که خانومی سن و سال داره، حوالی عید پارسال آمده بود مالزی با داماد و عروس و نوه. رفتم به هتل محل اقامت شون برای تازه کردن دیدار. قرار شد با هم بریم چند تا از مراکز خرید برای ابتیاع سوغات خارج!! در گیر و دار خرید، وارد مغازه ای شدیم و این خانوم که خیلی هم عزیزه برام، بلوزی رو نشون داد و گفت: مادر بگو یه دونه از این بیاره برام. گفتم و دخترک فروشنده آورد. بعد از پرو ظاهرا قد بلوز به نظرش کوتاه اومده بود، مستقیم رفت جلو و به زبان فارسی سلیس اما شمرده شمرده گفت: دخ ترم... بُ لَ ن د تر شو ن دا ری؟ ب ل ند تر...( دخترم بلندترشو نداری؟ بلندتر) و دخترک مودب اما هاج و واج نگاهش می کرد.
خلاصه که ماجرایی داریم با این زبان انگلیسی در این دیار غریب. گاهی وقتا فکر می کنم اگر روزی روزگاری برم یه طرفی که جدی جدی خارج باشه، باید زبان انگلیسی رو دوباره از اول یاد بگیرم